06-04-07

Moeder

Ik ben hier al heel lang niet meer geweest. Er is veel gebeurd, veel te veel. Tot nog toe heb ik het weer allemaal overleefd. Maar er ligt nog meer in het verschiet.

Ondertussen is ook mijn moeder gestorven. Nu zijn alle vier mijn ouders dood. Haar dood was vreemd voor mij, anders dan alle andere sterfgevallen die ik tot nog toe heb meegemaakt. Hoe ga je om met de dood van iemand waar je een band mee zou moeten hebben maar niet hebt, toch niet echt?

Naar aanleiding van enkele gesprekken met twee collega's heb ik er de afgelopen dagen nog eens over nagedacht. Het resulteerde in volgende woorden.

 

Ik moest je dode lichaam zien, Moeder, omdat ik het anders nooit geloofd zou hebben. Ik moest je aanraken, omdat een mens toch een keer in zijn leven zijn moeder moet kunnen aanraken zonder afkeer. Je ogen keken niet meer terug. Ik hoefde niet meer sterk te zijn om ze te kunnen trotseren, om je met mijn ogen de afkeer te kunnen tonen die ik voor je voelde. Dat moest ik doen, ik moest die afkeer koesteren, omdat het de enige manier was waarop ik je kon straffen. Die afkeer raakte je, want het doorprikte het veel te mooie beeld dat jij van jezelf had. Ik vond dat wat jij deed niet ongestraft mocht blijven, en als ik je kon straffen door mijn afkeer, dan.moest ik dat doen. Dus ik deed het, ook al lag dat helemaal niet in mijn aard.

Nu, twee jaar later, wens ik je: rust zacht. Je verdient dat niet, maar toch wens ik het je. Ik hoop echt voor jou dat hemel en hel niet bestaan, want voor al wat jij misdaan hebt, aan mij en aan anderen, zou je lang moeten branden. Dat wens ik niemand toe, want zo ben ik. Dat ik ben wie ik ben, heb je me niet kunnen ontnemen. Ik heb de kracht om jou rust te wensen, zelfs als ik vind dat je het niet verdient.

Vergiffenis, dat kan ik je niet bieden. Je bent veel te ver gegaan. Er zijn dingen die onvergeeflijk zijn, dat is mijn overtuiging, mijn geloof. Wie een andere vorm van geloof aanhangt, zal daar anders over denken. Maar in geloofszaken ben ik altijd resoluut mijn eigen weg gegaan. Ik wens je wel vergiffenis, maar van mij kan het niet komen. Verzoen je met je eigen moeder, daar waar je nu bent (want ook dat is mijn geloof, er is iets na de dood). Zij zal het je wel vergeven, zoals ze dat ook bij leven telkens en telkens weer heeft gedaan, met heel haar grote moederhart. Ja, ze was koud in de omgang, je moeder, onze moeder, ze toonde haar liefde niet. Maar anders dan bij jou was die er wel bij haar. Je moest misschien moeite doen om het te zien, maar de liefde was er en ze was zeer groot. Aanvaard die liefde, moeder, en prijs jezelf gelukkig dat je dat toch nog kan krijgen.

00:21 Gepost door het kind in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.