04-09-04

Erfrecht, rechtvaardigheid en waarheid

De notaris had eigenlijk weinig te vertellen. In tegenstelling tot wat hij zei toen deVolwassene hem belde, had hij wat hij zei eigenlijk gemakkelijk aan de telefoon kunnenuitleggen... Het huis samen met Oudste Zus kopen kan niet, om de eenvoudige reden dat de Volwassene het niet koop maar erft. Dat zij de Mama moet uitkopen is iets anders. Jammer.

Wat hij verder nog zei, wist de Volwassene ondertussen al. Omdat zij geen kinderenheeft, kan zij wie ze maar wil als erfgenaam kiezen. Maar als de Volwassene voor haarmoeder sterft, is zij wel de meest bevoorrechte erfgenaam. Zij heeft sowieso recht op 1/4 van wat de Volwassene nalaat. Dat is toch niet eerlijk, zei Oudste Zus. Tja, inderdaad. Net zomin als het eerlijk is dat de Mama 3/4de van Oma's nalatenschap krijgt. Er zijn maar heel weinig omstandigheden waarin iemand effectief zijn erfrecht kan verliezen. Een daarvan is poging tot moord of doodslag op degene van wie je erft.

Heeft ze gedaan... Zo erg is ze... Enkele maanden na Opa's dood probeerde ze in een vlaag van coleire Oma te overrijden. Voor de ogen van de Volwassene. Zoiets staat voor de rest van je leven op je netvlies gegrift, weet de Volwassene. Alleen, het valt niet meer te bewijzen. Oma heeft geen klacht ingediend. De Mama wel tegen de Volwassene, omdat zij haar daarna een serieuze pandoering heb gegeven. Laat u niet misleiden: de Volwassene doet normaal geen vlieg kwaad, maar raak niet aan wie haar lief is. Zij moest toen bij de politie gaan uitleggen waarom ze dat gedaan had. Dat heeft de Volwassene gedaan, en verder nooit meer iets van gehoord. Ze veronderstelt dat haar reden gegrond was. En dat ze de Mama hebben geadviseerd om haar klep maar toe te houden, gezien ze toch al geluk had dat Oma geen klacht had neergelegd. 

Dat maakt de Volwassene soms zo kwaad op de Mama. She gets away with anything. Sorry, blijkbaar heeft de Volwassene niet alleen moeite om dingen te onthouden. Het komt ook voor dat ze het wel weet, maar dan wel in een andere taal dan het Nederlands... Ooit heeft ze ettelijke weken lopen zoeken op een specerij, waarvan ze zich alleen de Duitse naam kon herinneren. Ze had het natuurlijk kunnen opzoeken in een woordenboek, maar koppig als ze is, wou de Volwassene dat het vanzelf zou terugkomen...

In ieder geval, de Mama always gets away with it. Wat het ook is. Ofwel kletst ze zich eruit. Ofwel speelt ze het arme slachtoffer met veel tranen. Of ze ontkomt, omdat haar slachtoffers niets ondernemen. Bijvoorbeeld toen ze de handtekening van een van mijn broers had vervalst. Hij stond zogezegd borg voor haar, dus op een dag stond dedeurwaarder bij hem.

Misschien is net dat de reden waarom de Mama het Kind absoluut niet kan hebben. Noch de Volwassene noch het Kind zouden ooit zoiets van de Mama hebben gepikt, zonder haar ervoor te laten boeten. Daarvoor hebben het Kind en de Volwassene een te sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Als kleuter al, zei het Kind tegen de Mama dat ze niets te zoeken had in het huis van Oma en Opa en dat ze er zeker niet in de kasten mocht snuffelen.

Wellicht is dat ook de reden waarom de Mama zo goed was om de Volwassene een deel van de uitkoopsom terug te willen schenken. Officieel is de reden natuurlijk dat zij haar dochter wil helpen... De Volwassene krijgt altijd een wrange smaak in de mond als ze de Mama zo'n dingen hoort zeggen. Zo'n dingen zegt ze ook alleen als er mensen bij zijn op wie de Mama een goede indruk wil maken. Zelfs de Volwassene heeft het afgeleerd om daar steeds op te reageren. Je blijft bezig. En helpen doet het ook niet. de mama leeft in haar eigen fantasiewereld waarin zij een schitterende moeder is, die veel beter met haar kinderen omgaat dan haar moeder het met haar deed. waarin zij het slachtoffer is, van die boze moeder in de eerste plaats, die altijd een pik op haar had, en in wiens ogen ze nooit eens iets goeds kon doen. En de rest van de wereld is ook tegen haar. Ook haar kinderen, voor wie ze altijd zo goed heeft gezorgd, zijn tegen haar en verwijten haar vanalles dat niet waar is.

De Volwassene begrijpt dat niet. Hoe kan de mama zo in haar eigen leugens geloven? Geen spoor van de uren en dagen pijnlijk zelfonderzoek, waar de Volwassene zelf mee te kampen heeft. Het Kind heeft het heel moeilijk met het begrip waarheid. Het weet niet wat dat is. Al wat zij over zichzelf kan zeggen of denken, kan door anderen ontkracht worden, schijnbaar moeiteloos. En voooral overtuigend. Zo overtuigend dat het Kind nooit heeft kunnen leren wat waar is en wat niet. Daarvoor heeft zij de Volwassene moeten ontwikkelen. En zelfs die heeft het er nog steeds moeilijk mee.

Dat kan je niemand uitleggen, denkt de Volwassene. Hoe dat voelt, als je niet weet wat waar is en wat niet. Als je niet kan geloven in je eigen mening. Als je niet durft tegeloven dat wat je hebt meegemaakt echt en waarachtig is. De haast onoverkomelijkeonzekerheid waarmee je dan in de wereld staat. Vaak kan het Kind enkel een eigen mening hebben in geschreven taal. Omdat er dan niemand is die tegenspreekt. Niemand die zegt dat het niet waar is, dat je het verkeerd ziet. Tenminste niet onmiddellijk. Dat kleine beetje afstand tussen uitspraak en reactie heeft het Kind nodig. Eigenlijk heeft ze iemand nodig die luistert en niet (ver)oordeelt. Een oor dat onvoorwaardelijk luistert.

Eigenlijk is het de onvoorwaardelijke liefde van een moeder voor haar kind. Dat heeft het Kind nooit gekend. Ook bij Oma niet, die altijd met haar oordeel klaar stond. dat heeft de Volwassene haar vergeven, omdat ze weet dat Oma dat niet uit gebrek aan liefde deed. Maar dat neemt niet weg dat het Kind nooit die warme veiligheid gekend heeft van graag gezien te worden, zondermeer. Nooit. En dat is heel erg. Dat heeft de Psychologe de Volwassene geleerd. En nog steeds gelooft die het  niet helemaal.

01:52 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |