18-08-04

Oudste Zus

Maandag belde Oudste Zus de Volwassene, omdat zij twee problemen had. Ten eerste had Oudste Zus een zware aanval van sinusitis. Ze voelde zich dus allesbehalve goed en vroeg of de Volwassene voor haar boodschappen wou doen. Natuurlijk wou de Volwassene dat doen.

En dan was er nog een ander probleem. Oudste Zus vroeg of ze van de Volwassene even wat geld kon lenen. Inwendig glimlachte de Volwassene. Ze wist dat dit vroeg of laat zou gebeuren. Vroeger ging Oudste Zus altijd naar Oma. Toen Oma stierf had de Volwassene Oudste Zus beloofd dat zij voor haar zou zorgen zo goed en kwaad als ze kon. En dat zal ze ook. Ze heeft niet de middelen noch de onbaatzuchtigheid van Oma. Oma die gaf en gaf zonder iets terug te verwachten. De Volwassene kent zichzelf, zij weet dat zij zo niet is. Maar ze weet wel dat ze Oudste Zus en haar zoon doodgraag ziet en dat ze daarom voor hen altijd zou doen wat ze kon. Oudste Zus mag op haar twee oren slapen (hoewel dat nu met de opgezwollen kaak niet aan te raden is), De Volwassene zal voor haar zorgen. Op haar manier. Maar met evenveel liefde.

04:03 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-08-04

Over toppen en dalen

De Volwassene weet zich geen raad met zichzelf. Vorig jaar na haar ontslag had ze het al erg moeilijk. Maar nu is het nog veel erger. Zeer zware slaapproblemen op nieuw.Gisteren is ze meer dan 24 uur wakker gebleven. Ze had gedacht, gehoopt dat ze na een nacht en een dag zonder slaap wel zou omvallen van vermoeidheid. Maar nee. Het duurde even lang als anders voor ze de slaap kon vatten. Eens ze sliep, sliep ze wel goed. Pas om 17u is ze opgestaan. Zo was het vorig jaar ook. Toen sliep ze vaker overdag dan 's nachts. Het had geduurd tot ze nieuwe medicatie kreeg. Die neemt ze nu nog steeds, maar helpen doet het niet. Ze heeft al eens aan haar Huisarts gevraagd of de dosis misschien zou moeten verhoogd worden. Maar hij dacht dat dat niet veel zou uithalen.

Maar wat nog erger is, ze verwaarloost zichzelf. Zelfs hier, onder de beschutting vanbetrekkelijke anonimiteit, durft ze niet toe te geven hoezeer. Niemand weet het, alleenzijzelf en zij schaamt zich diep. Maar het verhelpen kan ze ook niet. Ik ben heel diepgezakt, denkt ze, en ze breekt zich het hoofd erover hoe ze zichzelf uit dit dal moethalen.

Dal. Het woord alleen al herinnert haar aan het vreselijke woord 'depressie'. Ietswaarmee ze in haar leven al veel te vaak geconfronteerd was geweest. Het woord dat haar Huisarts en zijn collegae veel te vaak naar haar zin in de mond namen. Maar, denkt de Volwassene, als ik mezelf nu zou zien door de ogen van iemand anders, wat zou ik dan denken.

Het antwoord op die vraag maakte dat ze uit haar bed kwam, waar ze toch maar lag te draaien, en hier nu op dit vroege uur achter haar pc zit. Omdat ze dacht dat het haarmisschien zou helpen als ze erover zou schrijven. Dat raadt de Psychologe tocgh altijdaan. En ze moet toegeven dat het haar inderdaad al vaak geholpen heeft.

Als ik mezelf zou zien, nu, door de ogen van iemand anders, dan zou ik me serieuszorgen maken, denkt de Volwassene. Maar niemand lijkt zich zorgen over haar te maken. Dat is het grootste verdriet van haar leven. Dat niemand het ooit lijkt te merken als het niet goed met haar gaat. Zelfs zijzelf niet, merkt ze schamper op. Want dat is het uiteindelijk. Al heel haar leven lang heeft ze zich sterk gehouden. Geen wonder dat mensen niets merken, het is ook niet alsof ze iets laat blijken. Maar nu slaagt ze er zelfs al in zichzelf te verschalken. Want het is pas nu, door even die oefening te maken, zichzelf te bekijken alsof ze iemand anders is, dat ze beseft heeft hoe erg het is. En ze weet ook dat dit gevoel van helderheid wellicht niet lang zal duren. Het gros van haar tijd brengt ze in een soort roes door: veel slapen, veel lezen, tussendoor wat foto's maken, blogjes lezen en onderhouden en andere internetactiviteiten.

Ook dat was vorig jaar zo. De Volwassene weet dat het eigenlijk niet echt de pillenwaren die haar toen geholpen hebben. Het is iets wat je zelf moet doen. Het diepste dalvan de depressie, daar hoeft ze niet meer voor te vrezen. Ze is daar geweest en is ervanteruggekomen, letterlijk én figuurlijk. Maar de apathie waar ze sindsdien soms aan lijdt,valt dat niet evengoed onder de noemer depressie? Als ze eerlijk is moet ze toegeven van wel. Maar het is een ander soort depressie. Niet de neerslachtige soort. Want neerslachtig of wanhopig voelt ze zich niet. Misschien dat de pillen dat onderdrukken.

Maar wat moet ik ermee, denkt de Volwassene. De psychologe zegt vaak dat ze zal moeten leren op een andere manier om te gaan met stress en zo. Want je kan wel proberen zoveel mogelijk stress te vermijden, maar helemaal stressvrij kan je leven nu eenmaal nooit zijn. Maar de Volwassene vraagt zich steeds weer af of het aan haarzelf ligt. Ze heeft het gevoel dat ze haar best doet. Kijk maar naar vorig jaar. Uiteindelijk is ze toen toch weer uit dat dal gekropen. Alleen, het heeft niet lang geduurd. Amper enkele weken heeft ze gehad, voor de volgende mokerslag zich aandiende.

Naar haar gevoel ligt daar het probleem. Al heel haar leven lang, altijd weer hetzelfde patroon. Er overkomt haar iets. Iets waarvan zelfs de Psychologe moet toegeven dat het normaal is dat je daarvan onder de voeten bent. Maar ze is sterk, ze herpakt zich, herstelt. En net als ze begint te denken dat ze erbovenop komt: boem-patat, een nieuwe mokerslag.

Het is haar gevoeligheid, denkt de Volwassene. Die maakt dat alles veel harder aankomt dan bij sommige andere mensen. Maar kan ze daar iets aan veranderen? Meer zelfs, wil ze daar wel iets aan veranderen? Ze heeft het ooit al tegen de Psychologe gezegd: die gevoeligheid is tegelijk een gave en een vloek. Haar gevoeligheid stelt haar in staat om gedichten te schrijven die mensen heel diep raken. Dat is prachtig, als je dat kan Ze zou dan ook echt niet anders willen zijn. Maar ze weet ook dat ze daar een heel zware prijs voor betaalt. Want diezelfde gevoeligheid maakt dat ze ook door diepe dalen heen moet gaan. Even diep als de toppen hoog zijn.

Uiteindelijk denkt de Volwassene, kan ik niets anders doen dan het accepteren. Aanvaarden dat ik nu weer door een diep dal heen moet. Omdat je met die dalen de toppenbetaalt. En op dezelfde manier begint ze te aanvaarden dat ze er ook met haar gezondheid voor betaalt. Ze gelooft niet meer dat ze nog 'beter' zal worden en, als ze heel eerlijk is, ze gelooft ook niet dat ze lang zal leven. Ze heeft het gevoel dat ze zichzelf opbrandt. Of liever, dat ze zichzelf ver-brandt. Aan een wereld die niet bedoeld is om er met een dergelijke gevoeligheid in te leven. Maar die anderzijds schitterend is om door dergelijke ogen aanschouwd te worden. Nu goed, denkt de Volwassene, als dat de prijs is die ik ervoor moet betalen, dan moet dat maar. De toppen kosten dalen. Het leven kost de dood.

06:08 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-08-04

Volhouden

De Volwassene kan niet slapen. Stress houdt haar wakker. Ze voelt zich overvraagd. Er is te veel dat ze moet doen. Zou moeten doen. Maar ze komt er niet aan toe. Het is weer net zoals toen ik nog werkte, denkt ze. Ook toen, dat laatste jaar, ging het niet meer. Te veel taken, die uitgevoerd moesten worden. Met een lichaam dat niet meewil. Dat altijd maar rust vraagt.

En ze wist van bij het begin dat dit zou gebeuren. Dat het haar teveel zou worden. Alsinds december 2003 is ze constant bezig geweest. En nu kan ze niet meer. Terwijl iedereen aan haar trekt en duwt. Dit moet gebeuren, dat moet gedaan worden.

Ze blokkeert erop, telkens weer. Maar waarom dan, vroeg de Psychologe. Probeer dat eens neer te schrijven. Ok, zei de Volwassene, terwijl ze zich eigenlijk dan al realiseerde dat het haar niet zou lukken. Niet nog meer, dacht ze, ik heb al genoeg dat ik moet doen nu. Eigenlijk is het dat waar ze nu op blokkeert: verwachtingen, vragen, eisen, taken, taken, taken, veel te veel taken. En het lichaam dat niet meewil. Toen alles nog goed met me ging, had ik dat ook wel, zei de Volwassene tegen de Psychologe, dat ik even blokkeerde als ik ergens aan moest beginnen en ik wist niet goed hoe. Maar toen kon ze dat altijd snel overwinnen. Nu niet meer. De volwassene denkt, dat blokkeren is niet het probleem: zodra ze zich daarvan bewust was, kon ze het ombuigen. Maar dat vergt energie. En die heeft ze niet meer.

En dat is momenteel het grootste probleem, denkt de Volwassene. Buiten haar wil om is ze terug terechtgekomen in een situatie waarin ze meer zou moeten kunnen doen, dan ze kan doen. En dat gaat nu eenmaal niet. Ze vindt het verschrikkelijk. Maar ze weet ondertussen ook dat boos zijn op haarzelf de zaken er niet beter op maakt. Alleen goed voor haarzelf zorgen helpt. Het Kind sussen als het begint te panikeren. En dat is heel vaak. Want het Kind voelt dat de Volwassene het momenteel allemaal niet aankan. Dat maakt haar bang, het Kind, een Volwassene, die het niet ziet zitten, en dan panikeert ze.

Dus kalmeert de Volwassene het Kind. Sakkert even op zichzelf als ze door vermoeidheid weer veel tijd verliest. Maar ze staat wel zichzelf toe om te rusten en doet haar best om het zichzelf toch te vergeven. Feliciteert zichzelf als ze toch enkele taken, die ze al heel lang had uitgesteld, eindelijk van haar to-do lijstje heeft kunnen schrappen. Stapje voor stapje, denkt de Volwassene, ook zo gaat het. Het is niet ideaal, maar het is beter dan helemaal niets. En voor de rest moet iedereen haar maar met rust laten. Willen ze er geen begrip voor opbrengen, tja, dan is dat maar zo. Ik heb mezelf niks te verwijten, denkt de Volwassene, ik doe mijn best, het spijt mij ook als dat niet genoeg is, maar beter kan ik nu eenmaal niet. Het is niet jouw schuld, zegt ze tegen zichzelf. Ze blijft het maar tegen zichzelf herhalen. Volhouden, zegt ze tegen zichzelf, je weet dat dit niet zal blijven duren, er zal een moment komen waarop het allemaal voorbij is, de Erfeniskwestie, de renovatie van het huis. Doe het maar rustig op je eigen tempo, ook al proberen ze je op te jagen. Gewoon volhouden, stapje voor stapje, dag per dag.

06:04 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |