04-08-04

Volhouden

De Volwassene kan niet slapen. Stress houdt haar wakker. Ze voelt zich overvraagd. Er is te veel dat ze moet doen. Zou moeten doen. Maar ze komt er niet aan toe. Het is weer net zoals toen ik nog werkte, denkt ze. Ook toen, dat laatste jaar, ging het niet meer. Te veel taken, die uitgevoerd moesten worden. Met een lichaam dat niet meewil. Dat altijd maar rust vraagt.

En ze wist van bij het begin dat dit zou gebeuren. Dat het haar teveel zou worden. Alsinds december 2003 is ze constant bezig geweest. En nu kan ze niet meer. Terwijl iedereen aan haar trekt en duwt. Dit moet gebeuren, dat moet gedaan worden.

Ze blokkeert erop, telkens weer. Maar waarom dan, vroeg de Psychologe. Probeer dat eens neer te schrijven. Ok, zei de Volwassene, terwijl ze zich eigenlijk dan al realiseerde dat het haar niet zou lukken. Niet nog meer, dacht ze, ik heb al genoeg dat ik moet doen nu. Eigenlijk is het dat waar ze nu op blokkeert: verwachtingen, vragen, eisen, taken, taken, taken, veel te veel taken. En het lichaam dat niet meewil. Toen alles nog goed met me ging, had ik dat ook wel, zei de Volwassene tegen de Psychologe, dat ik even blokkeerde als ik ergens aan moest beginnen en ik wist niet goed hoe. Maar toen kon ze dat altijd snel overwinnen. Nu niet meer. De volwassene denkt, dat blokkeren is niet het probleem: zodra ze zich daarvan bewust was, kon ze het ombuigen. Maar dat vergt energie. En die heeft ze niet meer.

En dat is momenteel het grootste probleem, denkt de Volwassene. Buiten haar wil om is ze terug terechtgekomen in een situatie waarin ze meer zou moeten kunnen doen, dan ze kan doen. En dat gaat nu eenmaal niet. Ze vindt het verschrikkelijk. Maar ze weet ondertussen ook dat boos zijn op haarzelf de zaken er niet beter op maakt. Alleen goed voor haarzelf zorgen helpt. Het Kind sussen als het begint te panikeren. En dat is heel vaak. Want het Kind voelt dat de Volwassene het momenteel allemaal niet aankan. Dat maakt haar bang, het Kind, een Volwassene, die het niet ziet zitten, en dan panikeert ze.

Dus kalmeert de Volwassene het Kind. Sakkert even op zichzelf als ze door vermoeidheid weer veel tijd verliest. Maar ze staat wel zichzelf toe om te rusten en doet haar best om het zichzelf toch te vergeven. Feliciteert zichzelf als ze toch enkele taken, die ze al heel lang had uitgesteld, eindelijk van haar to-do lijstje heeft kunnen schrappen. Stapje voor stapje, denkt de Volwassene, ook zo gaat het. Het is niet ideaal, maar het is beter dan helemaal niets. En voor de rest moet iedereen haar maar met rust laten. Willen ze er geen begrip voor opbrengen, tja, dan is dat maar zo. Ik heb mezelf niks te verwijten, denkt de Volwassene, ik doe mijn best, het spijt mij ook als dat niet genoeg is, maar beter kan ik nu eenmaal niet. Het is niet jouw schuld, zegt ze tegen zichzelf. Ze blijft het maar tegen zichzelf herhalen. Volhouden, zegt ze tegen zichzelf, je weet dat dit niet zal blijven duren, er zal een moment komen waarop het allemaal voorbij is, de Erfeniskwestie, de renovatie van het huis. Doe het maar rustig op je eigen tempo, ook al proberen ze je op te jagen. Gewoon volhouden, stapje voor stapje, dag per dag.

06:04 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

goed zo... gewoon doen wat je aankan.Je best doen...hoe klein de stapjes voorwaarts ook zijn, dat is genoeg.

Gepost door: zuchtje | 04-08-04

one step at the time is de enige manier ... en dan nog voel je je daarna in plaats van een stap vooruit, een stap achteruit gezet.
Een van mijn therapeuten zei ooit tegen me: voor elk probleem dat je oplost krijg je er twee nieuw op te lossen problemen bij ... kunst is om dan idd het hoofd koel te houden ...

Gepost door: Free my Soul | 05-08-04

De commentaren zijn gesloten.