13-07-04

Marokkaans

Het Kind heeft een Marokkaanse naam. Daar is het eigenlijk altijd wel een beetje trots op geweest. Zij was immers niet zoals iedereen: zij had een Vader die van heel ver gekomen was. Van een ver en vreemd land waar die vader als kleine jongen slangen de bek dichtnaaide, zoals jongens hier kikkers opbliezen en katten de bel aanbonden. En niet alleen dat, bovendien kwam ook haar Oma van een ver en vreemd land. Dit gaf het Kind het gevoel van iets bijzonders te zijn.

Anderzijds was het lastig. Aan het begin van elk schooljaar moest het Kind altijd weerheel veel uitleggen. Ja, zij was Marokkaans, of liever zij was voor de Belgische wetgevingMarokkaans en voor de Marokkaanse Belgisch. Nee, zij had geen contacten met die cultuur. Nee, zij had zelfs haar vader nooit gekend. En nee, hij was zelfs gestorven toen ze amper 6 was. Ja, haar tweede taal en cultuur was Duits, vanwege Oma. ja, ze had altijd bij haar Oma en Opa gewoond. Nee, haar Mama was niet dood. Nee, ze woonde alleen niet bij haar. Nee, maar haar broers en zusters wel. Nee, eigenlijk waren het halfbroers en halfzusters.

Toen het Kind ging werken was het daarmee gestopt. Het was ondertussen volwassen geworden en de Volwassene vond dat die anderen ook volwassen waren en dus maar moesten begrijpen zonder vragen te stellen dat het kon voorkomen dat iemand met een Marokkaanse naam niet Marokkaans maar wel half-Duits was. Werden de vragen gesteld, dan gaf ze wel haar antwoord. Maar eigenlijk had ze het liever niet. een mensenleven lang hetzelfde verhaal moeten vertellen, dat gaat heus wel vervelen. Men moet het maar aanemen, meent de Volwassene.

Toen het Kind volwassen werd begon ze ook de nadelen van die naam te ervaren.  Tot dan toe was ze eigenlijk maar heel zelden met racisme geconfronteerd geweest. Het was altijd heel raar, omdat ze altijd maar pas achteraf begreep wat er gebeurd was. Ooit zei een leerkracht iets over een 'donker type' en het Kind wist niet beter dan dat ze het over haar donkere haar had. maar de klasgenootjes waren furieus, en pas toen begreep het Kind het.

Toen het Kind een woning ging zoeken had ze het niet makkelijk. woningen bleken plots niet meer beschikbaar, wanneer zij haar naam noemde. Jobs met enige verantwoordelijkheid - en dat was toch haar ambitie, daar had zij toch de capaciteiten voor tenslotte - waren moeilijk te krijgen. Ik zou je direct aannemen, zei een personeelschef ooit tegen haar, maar het is de directeur die moet beslissen en hij moet rekening houden met de gevoeligheden van de rest van het personeel.

Er was ook het onbegrip thuis. Oma had het niet zo op met Marokkanen. De enigen die zij kende waren degene die de Mama aan haar had voorgesteld. En die waren, dat moest de Volwassene ook toegeven, bepaald geen lichtend voorbeeld voor hun volk... Maar volgens de Volwassene had dat meer te maken met de slechte smaak van de Mama. Oma sprak de Volwassene altijd strikt tegen: jij bent niet Marokkaans. Jaren en jaren heeft het de Volwassene gekost om haar ervan te overtuigen dat dat inderdaad niet zo was, maar dat zij in de ogen van de wereld wel degelijk Marokkaans was en altijd zou blijven. Even lang heeft het geduurd voor Oma eindelijk besefte dat zijzelf in de ogen van Vlaams Blokkers evengoed een vreemdeling was als haar kleinkinderen. Ooit zei een Vlaams Blokker tegen Oma's vriendin, een Russische die net zoals zij in de oorlog een Belgische man had gevonden en hem naar hier was gevolgd, dat zij moest "teruggaan naar vanwaar zij gekomen was". Tegen iemand die al ruim 40 jaar hier woonde en reeds evenlang de Belgische nationaliteit droeg en belastingen betaalde net als iedereen.

Maar het ergste wat de Volwassene ooit meemaakte, was toen bij de laatstegemeenteraadsverkiezingen, de Mama besloot voor het Vlaams Blok te stemmen. De Mama had naar verluidt genoeg van 'de Marokkanen' en vond ook dat ze maar moesten ophoepelen. En wij dan, dacht het Kind? Mama, je eigen kinderen zijn in de ogen van de wereld evengoed Marokkanen, die moeten ophoepelen en niet moeten denken dat ze hier de baas kunnen komen spelen (lees: leidende functies opnemen). dit ging het bevattingsvermogen van de Volwassene te boven. Eens te meer een bewijs van het feit dat de Mama, geen echte Mama was. Niet van haar en niet van haar broers en zussen. Eerst 6 halve Marokkaantjes op de wereld zetten en dan voor het Vlaams Blok gaan stemmen, dat doet een Mama niet, meent de Volwassene.

Maar er is zoveel wat een echte mama niet zou doen, en wat de mama wel heeft gedaan...

17:47 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

** Ik kom het kind en de volwassene nog ff een heel fijn weekend wensen ..
Dachten mensen maar wat minder in hokjes en kleuren, etc.. dan zou de wereld wellicht wat vriendelijker zijn!!

Gepost door: Free my Soul | 16-07-04

stilletjes.... ik lees stilletjes mee....leef stilletjes mee ....en hoop dat je eruit komt, dat je ooit het verdriet achter je kan laten...

Gepost door: zuchtje | 20-07-04

De commentaren zijn gesloten.