13-07-04

Keikop

Het Kind huilt wanhopig. Kom mij halen, Oma, smeekt zij, ik wil hier niet blijven,niemand ziet mij graag, niemand wil mij, ik wil weg, ik wil dood. Oh, nee, daar gaan weweer, denkt de Volwassene. Maar ze denkt aan wat ze van de Psychologe geleerd heeft: een Kind dat verdriet heeft moet getroost worden, gekoesterd. Dus slaat de Volwassene haar armen om het Kind heen en laat het uithuilen totdat het een beetje bedaard is.

Dan zegt de Volwassene tegen het Kind: we hebben het hier al vaak over gehad, je weet dat je niet echt dood wil, je wil alleen dat er iets verandert, dat de dingen niet zijnzoals ze nu zijn. Het Kind knikt. Het weet dat de Volwassene gelijk heeft. Ooit, bijna 10jaar geleden, hebben ze het geprobeerd. Maar het was niet dat wat ze wilden, ontdekten ze toen. Het was ook toen dat de Volwassene besloot om voorgoed het roer over te nemen. In zekere zin werd de Volwassene toen pas geboren. Daarvoor was er al wel iets dat later de Volwassene zou worden, maar het had niet de overhand: het greep alleen in wanneer de nood het hoogst was, om het Kind te laten overleven. Dat deed de Volwassene toen ook: ze greep in, belde een dokter, vroeg raad, kreeg die en volgde die op. Dit doen we nooit meer, besloot ze toen, het is niet wat wij willen. En wat er daarna ook gebeurde, de Volwassene is altijd bij haar beslissing gebleven en is die weg nooit meer gegaan.

Maar ook al was het voortaan de Volwassene die voorging, het Kind was er nog steeds. Soms raakt het overstuur, zoals nu, en dan wil het dood. De Volwassene had een gesprek met Jongste Zus. Op een bepaald moment vroeg Jongste Zus hoe het met de Volwassene gaat. Dat had ze niet mogen doen. Daarop nam het Kind het over. het Kind dat nog steeds niet over de teleurstelling heen was. Van toen ze de Broers en zussen een berichtje hadden gestuurd en niemand behalve Oudste zus had geantwoord. Het Kind zei hoe eenzaam het zich voelde en hoeveel verdriet het haar had gedaan.

Jongste zus zei dat ze, zolang de erfeniskwestie niet voorbij was, eigenlijk lievergeen contact had met de Volwassene. Omdat ze er niet in betrokken wilde geraken. Niettussen de mama en de Volwassene in wilde klem komen te zitten. Dat deed het Kind nog meer pijn. Net hetzelfde had ze een tijdje tevoren al te horen gekregen vanBroer-die-van-naam-veranderde. Het had hen toen ook al zo gekwetst. Er werden nog enkele dingen gezegd die nu even niet ter zake doen. De Volwassene werd tenslotte boos en verdrietig tegelijk en verbrak het gesprek. En toen begon het Kind wanhopig te huilen en moest de Volwassene het troosten.

En nu kan de Volwassene niet slapen, natuurlijk. Had ze het toch nog uitgerekendvandaag met de Psychologe over haar relatie met haar familie gehad. De Psychologe had gezegd dat als de Volwassene wilde dat er iets zou veranderen, dat zij daar dan hetinitiatief toe zou moeten nemen, omdat zij uiteindelijk vragende partij is. Daar was deVolwassene het mee eens, maar ze had ook gezegd dat ze zich daar momenteel eigenlijk niet toe in staat voelde. Hoewel ze ook dacht dat als iemand er toevallig over zou beginnen, dat ze zich dan waarschijnlijk niet sterk zou kunnen houden. Dat was precies wat gebeurde toen ze met Jongste Zus belde: de dam brak en de rivier overstroomde.

Op dit moment denkt de Volwassene, misschien moet ik doen zoals zij. Mijn kop in het zand steken en zoveel mogelijk vergeten dat ik een familie heb. Ermee volstaan dat ik ze zie op familiefeesten. Me beperken tot Oudste Zus en Peetneefje, de enigen die wel met de Volwassene inzitten. Maar anderzijds weet de Volwassene dat zij zo niet in elkaar zit. De Volwassene is van het soort dat als het moet telkens weer met zijn kop tegen telkens dezelfde muur loopt. En blijft lopen, en blijft lopen,  tot de muur tenslotte meegeeft, als is het maar een haarscheurtje breed. Zo is de Volwassene, en ze weet dat ze er resultaten mee heeft. Heel haar jeugd lang was ze tegen de muur van Oma's harde en veeleisende buitenkant gelopen, tot ze na 21 jaar de zachte kern bereikt had. De Volwassene is een keikop en weerbarstig als onkruid.

Dus troost zij het Kind, denkt over de zaak na, analyseert en verwerkt haar eigengevoelens in haar weblogs. Daarna zal ze gaan slapen en morgen is er weer een dag. De familie, daar zal ze zich even niet mee bezig houden. om de wonden te laten helen. Tot ze het weer niet kan laten om met haar keikop tegen de muur te bonken...

01:18 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Gedachten Ik ben hier vannacht komen lezen en bewonderen hoe deze volwassene er in slaagt het kind lief te hebben, zodat het kind zijn verdriet kan tonen, zich getroost weet door de volwassene.
Alleen, ik kreeg het niet op papier gezet, te zeer bezig met mijn eigen kind en de boosheid die zo vaak de overhand krijgt als het kind verdrietig is, die ervoor zorgt dat het kind gaat slaan, snijden, krassen... ook ik zat gisteren bij mijn therapeute ... en vannacht was ik boos dat het kind zich daar had laten zien; dat kind, dat zo graag wil ... en eigenlijk nooit mag.

Gepost door: Free my Soul | 13-07-04

moeilijk Heel moeilijk is het, niet? Mijn probleem is wellicht anders dan het jouwe, al worstelen we allebei met het Kind in ons. Eigenlijk was ik nooit boos op dat Kind, vond het alleen nogal lastig. Omdat het soms de overhand nam en dan wel eens dingen deed die de Volwassene liever niet had. Zoals verdriet tonen. Haar verhaal vertellen dat toch niet geloofd werd. Of dood willen. Achteraf bekeken was die zelfmoordpoging (wat haat ik het om dat woord zo zwart op wit te zien staan...), hoe raar het ook mag klinken, het beste wat me had kunnen overkomen. Het heeft me heel veel duidelijk gemaakt. Dat het tijd was om voor mezelf te gaan zorgen, in plaats van te wachten, te wensen, te hopen tot iemand anders dat zou gaan doen. Er is nog steeds niemand die voor mij zorgt. Maar ik leer het zelf te doen. Het kost me veel meer tijd dan een 'normaal' iemand, en ik vrees dat dat altijd zo zal blijven. Maar het lukt wel. Ik hoop echt uit de grond van mijn hart voor jou dat het ook jou ooit zal lukken. Dat je in therapie bent gegaan is eigenlijk een eerste stap, zo zegt mijn Psychologe toch: het betekent dat je besloten hebt om voor jezelf te gaan zorgen. Maar het kan heel lang duren, dat zei ze me ook van bij het begin. En dat het zeker in het begin erg moeilijk en zwaar zou zijn. Dat was ook zo. Het moeilijkste was ook voor mij om dat Kind aan het woord te laten komen. Om terug te moeten voelen wat dat Kind voelde. Verschrikkelijk... Juist daarom vind ik het ook zo erg om te horen hoe moeilijk het voor jou is. Het overwinnen van die boosheid lijkt me erg zwaar en ook ik kan je alleen maar bewonderen dat je het toch probeert.

Gepost door: Schaduw Zijde | 13-07-04

De commentaren zijn gesloten.