06-07-04

Over het verbijten van verdriet

"Waarom wordt ons toch geleerd dat we altijd sterk moeten zijn, onze pijn enverdriet moeten verbijten ... etc... Als je er gevoelig voor bent kan dit zoveel kwaadaanrichten in je emotionele leven ... " reageerde iemand op dit bericht van de Volwassene. Daar loopt ze nu al de hele tijd over na te denken.

Ze begrijpt die reactie, maar bij haar zit het net iets anders in elkaar. Niemand heefthet Kind geleerd haar verdriet te verbijten. dat deed ze zelf. het was een noodzakelijkeoverlevingsstrategie. Het was voor het Kind: ofwel verbijten en koppig haar leven  verderzetten; ofwel doodgaan van miserie en verdriet. Het Kind leefde te graag om het op te geven. Dus koos zij voor de enige andere weg: op haar tanden bijten.

Als gevolg daarvan is de Volwassene wat men noemt een sterke persoon. Maar niemand weet wat de prijs was die zij daarvoor heeft moeten betalen. Want inderdaad, zoals FMS zegt: voor iemand die gevoelig is, is dit ontzettend moeilijk. Het maakt heel veel in je kapot. In het geval van de Volwassene vooral: het vermogen om hulp te vragen, om steun te zoeken bij anderen. De Volwassene kan dat niet. Niet omdat zij het niet wil. Maar het komt doodeenvoudigweg niet in haar op. Al wat zij als Kind geleerd heeft is op je tanden bijten en je erdoorheenslaan, alleen, op eigen kracht. Ooit zei een onderwijzeres dat letterlijk tegen Oma. Ik heb soms zo'n medelijden met dat Kind, zei ze, ze vraagt nooit hulp, ze zwoegt en zweet tot ze de oplossing gevonden heeft.

Zo was het. En hoe had het anders kunnen zijn? Een kind dat zich door niemand gewenst en geliefd voelt, gaat ofwel tenonder aan zijn leed of het bijt door en redt zich helemaal alleen. Dat is het enige wat de Volwassene erover zeggen kan. Zij heeft het meegemaakt en volgens haar is er echt geen andere weg. Soms zou ze het van de daken willen schreeuwen: help zo'n Kinderen in godsnaam, hou van hen, geef hen al je warmte en genegenheid! Want dat is de enige andere weg. die zich voor het Kind helaas nooit echt heeft voorgedaan.

En dan groeit zo'n Kind op tot een Volwassene die weliswaar sterk is, maar ook gedoemd om alleen door het leven te gaan. Want wat de Psychologe ook zeggen mag, dat er ooit nog wel eens iemand zou kunnen opduiken die de Volwassene graag ziet en zijn leven met haar wil delen en er ook nog in slaagt om haar daarvan te overtuigen... Het Kind gelooft het niet. Dat kwam ongewenst ter wereld en kan zich niets anders voorstellen dan dat het ook ongewenst die wereld weer zal verlaten. De Volwassene wil het wel geloven, maar twijfelt toch heel sterk. Ik heb eenvoudigweg teveel Schaduw Zijden, denkt zij. En ja, al wie de moeite neemt om haar beter te leren kennen, verzekert haar wel dat zij echt de moeite waard is. Maar zij weet maar al te goed wat het zwakke punt is in dat argument: alleen wie bereid is de moeite te doen om de Volwassene beter te leren kennen, kan weten wie erschuilgaat achter Schaduw Zijde.

01:24 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

how far can you go Het kind en de volwassene ... ik heb je verhaal gelezen ... ergens schrijf je dat je nu van dat kind in je houdt .. dat je ervoor zorgt ... je verhaal doet pijn, maar jouw 'groei' is goed om lezen.
Zelf straf ik dat kind nog steeds af ... zoekend naar een reden waarom ik wel van haar zou houden ...
Veel sterkte in je zoektocht ...

Gepost door: Free my Soul | 08-07-04

ook daarom Voor een deel doe ik het ook daarom: ik weet dat er nog anderen zijn die worstelen met dat Kind in zich. En misschien kan mijn verhaal hen helpen. Mij helpt het om dit verhaal in de derde persoon te vertellen, dat schept afstand. Dan kan je erover denken zoals je zou doen als het het verhaal van iemand anders was. Toen ik er zo over ging denken, viel het me minder moeilijk om wel om dat Kind te geven. Misschien kan het jou ook helpen. Ik wens ook jou veel succes met je eigen zoektocht!

Gepost door: Schaduw Zijde | 09-07-04

~~ Dank je.

Gepost door: Free my Soul | 09-07-04

De commentaren zijn gesloten.