04-07-04

Teleurgesteld

Het Kind heeft verdriet. Eergisteren stuurde ze een smsje naar haar Broers en Zussen om hen te laten weten dat de kersen aan Oma's kersenboom rijp zijn. Behalve haar oudste zus was er niemand die antwoordde. Als ik sterf, denkt het Kind, zal het niet mijn familie zijn die mijn afwezigheid het eerst zal opmerken.

Het is een situatie die altijd heeft bestaan, en toch heeft de Volwassene het er nogsteeds moeilijk mee. Enerzijds denkt ze, het is niet de schuld van de roers en Zussen. De Mama, dat is degene die deze situatie veroorzaakt heeft. Zij heeft het Kind uit haar gezin gezet. Oma en Opa deden hun altijd best om te beklemtonen dat het Kind desondanks oudste zus was van de anderen. Maar de Mama zag het niet zo, en droeg dat over op de Broers en Zussen.

Maar langs de andere kant, denkt de Volwassene, de Broers en Zussen zijn nu allemaal volwassen. Ze zouden zelf ook beter moeten weten. Maar de Volwassene weet ook dat de Broers en Zussen, anders dan zijzelf,  geen van allen echt geïnteresseerd zijn in het onderhouden van familiebanden. Ook dat begrijpt het Kind wel. Was zij niet opgegroeid met het gemis van Broers en Zussen, was zij opgegroeid in hetzelfde gezin als zij, dan zou zij wellicht ook zo zijn. Maar dat is nu eenmaal niet zo. De Volwassene heeft een andere ontwikkeling doorgemaakt dan haar Broers en Zussen. Zij mist haar Broers en Zussen nog steeds. Haar leven lang zal ze naar hen blijven reiken. Ook al wordt ze keer op keer teleurgesteld, toch zal ze dat blijven doen.

Nu, nu ze net weer teleurgesteld is, nu is ze verdrietig en boos. Maar dat zalovergaan, dat weet ze. De Volwassene houdt van haar Broers en Zussen en accepteert dat ze zijn zoals ze zijn. En daarom zal ze niet boos blijven. Maar op het moment zelf doet het pijn, heel erg veel pijn. En dat mag ook wel eens gezegd worden, denkt de Volwassene.

02:31 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.