24-05-04

Medelijden

De Volwassene heeft medelijden. Met de Mama. Niet omdat de Mama medelijden probeert op te wekken. Zo is de Mama wel. Maar daar trapt de Volwassene allang niet meer in. De Volwassene kent de Mama en weet dat zij zich altijd het slachtoffer voelt. Ook als het eigenlijk anderen zijn die zij tot haar slachtoffers heeft gemaakt, dan nog weet de Mama altijd voor zichzelf het verhaal zo'n draai te geven, dat zij erin het slachtoffer lijkt. Nee, daar trapt de Volwassene echt niet meer in.

De Volwassene heeft medelijden met de Mama om hoe zij is. Omdat de Volwassene die toch 21 jaar jonger is dan de Mama desondanks volwassener is. Omdat zij met de Mama moet omgaan alsof zij een kind is. Dat zij haar moet leren hoe het moet, haar in het oog moet houden, op haar plaats zetten en berispen als de mama fouten maakt, feliciteren als ze het goed doet. De Volwassene voelt zich op zo'n momenten haast de mama van de Mama. En daarom heeft zij medelijden met haar. Omdat de Mama ondanks het feit dat zij dit jaar 60 wordt toch nog een kind is en dat ook altijd zal blijven. De Volwassene en haar broers en zussen worden ouder, maar de mama niet. Het hart van het Volwassene breekt als zij daarover nadenkt. Maar dit zal zij de Mama nooit kunnen zeggen. Want daarmee zou ze de mama alleen maar bevestigen in haar slachtofferrol. Ook daarom heeft ze medelijden met de Mama. Want de Volwassene is nu eenmaal niet de mama van de Mama en zij kan haar dus niet helpen. Trouwens, ook de echte mama van de Mama kon haar niet helpen. De Mama is zoals ze is enzal nooit veranderen.

Dus alles is zoals het is. Het hart van de Volwassene doet pijn als het aan de mamadenkt. En het doet ook pijn als zij aan het Kind denkt. Maar toch kan de Volwassene niet boos zijn op de Mama omdat "het schaap ocharme niet beter weet of kan", zo denkt de Volwassene. Maar op wie moet ze dan wel boos zijn? Wat moetzij met haar gevoelens? Want in haar zit dat Kind, dat pijn heeft. Dat wil boos zijn. Datwil dat de schuldige zich verontschuldigt. Maar als het Kind niet boos kan zijn op de Mama blijft er niemand over om de schuld te dragen. Noch het Kind noch de Volwassene weten wat ze daarmee moeten aanvangen. Morgen zie ik de Psychologe, denkt de Volwassene, en ze hoopt dat ze met haar hulp ooit een antwoord zal vinden.

18:54 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

bedankt zo veel herkenning in jouw verhaal en zo mooi omschreven. Zelf zit ik ook in een moeilijke periode waarbij ik veel hulp nodig heb om het Kind te horen en zijn verdriet te laten bestaan. Volwassen zijn en een kind meezeulen is iets wat zo veel energie vreet en wat zo moeilijk is.
Je pagina's zijn erg mooi en we hebben veel hobby's gemeen.

succes met alles en bedankt voor je mooie blog

Gepost door: annemarie | 28-03-06

De commentaren zijn gesloten.