10-03-04

Verdriet

Hoewel de volwassene zelf niet gelooft heeft zij gelovige vrienden. Zo kon zij haargrootmoeder van een waardige uitvaartsdienst verzekeren, in de geest van haar geloof. Dit is het laatste wat ik voor haar kan doen, denkt de volwassene terwijl ze het misboekje intikt en opmaakt. En dan breekt de dam door; eindelijk komen de tranen, die gisteren en eergisteren volledig vast leken te zitten.

Soms verwondert de volwassene zich daarover, dat zij nog steeds huilen kan. Ik heb al zoveel gehuild in mijn leven, denkt zij, je zou toch denken dat een mens uiteindelijk harder wordt. Maar hardheid zit haar niet in het bloed. Zij zal nog vele jaren huilen om haar grootmoeder die ze verloren is. Net zoals zij nog steeds huilt om de grootvader die een al even onverwachte dood stierf. Of om de vader die ze nooit gekend heeft en die ze, doordat hij stierf toen ze zes was, ook nooit meer kan leren kennen.

Er zijn gradaties in verdriet, denkt de volwassene. Het verdriet om haar vader heeft ze steeds het diepst van al gevoeld. Ook al heeft ze hem nooit gekend. Juist daarom. Omdat ze hem niet heeft gekend. Haar grootvader stierf te vroeg. Ook hem heeft ze onvoldoende leren kennen, omdat ze met haar zeventien eigenlijk toch nog een kind was toen hij stierf. En als kind zie je je ouders toch anders dan als volwassene.

Haar grootmoeder heeft ze vele jaren meer gekend. Als twintiger, als dertiger. Ze heeft haar gekend in goede en in kwade dagen. Soms maakten ze ruzie, maar geen van beiden hielden ze dat lang vol. Ze hadden elkaar nodig, hoe verschillend ze ook waren. De volwassene offerde een deel van haar levenstijd aan haar grootmoeder op, speelde taxichauffeur en boodschappendienst, verpleegster en boekhouder, en vooralgezelschapsdame. De grootmoeder hield zich sterk, zodat zij toch nog steeds iets voor haar kleindochter kon doen: de was doen, er gewoon zijn, informeren naar haar gezondheid.

De volwassene zal haar grootmoeder missen, meer dan ze nu al kan beseffen. Maar nooit zal ze haar zo erg missen als die vader. Die spoorloos verdwenen persoon, die ze nooit zal kunnen kennen. Of als de te vroeg gestorven grootvader. Met haar grootmoeder heeft ze een lang leven geleefd. Ze heeft voor haar gedaan wat ze kon, ook in de laatste jaren toen het door ziekte soms verschrikkelijk moeilijk was. Zoveel goede herinneringen heeft ze aan haar, er is zoveel dat ze van haar weet.

07:14 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-04

Vergiffenis

Het Kind was bang voor haar Oma. Soms was Oma erg boos. Lief was Oma ook niet. Het Kindwerd gevoed en gekleed, kreeg alles wat het nodig had. maar werd nooit geknuffeld.Complimentjes kreeg het Kind ook niet, hoe goed zij ook haar best deed. De Oma zag alleenwat het Kind verkeerd deed en was vooral erg boos als het Kind iets deed waarin zij ophaar 'mama' leek. Het Kind dacht daarom dat de Oma het Kind niet graag zag. Dacht dat deOma voor het Kind zorgde uit plichtsgevoel.

Pas toen het Kind thuis wegging, heeft het haar Oma beter leren kennen. Het Kind zag in dat Oma nu eenmaal Oma was. En dat Oma's gebrek aan warmte geen gebrek aan liefde was. Want de Oma zag het Kind graag genoeg om het te laten gaan, als het dat wou. Toen veranderde alles. Het Kind vergaf haar Oma en zag haar sindsdien doodgraag. Het deed voor haar wat het kon, offerde bereidwillig een deel van haar eigen leven op. Want opoffering, vergiffenis en liefde, dat heeft het Kind ondanks alles van haar Oma geleerd.

04:11 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wees

Het Kind heeft haar (groot)moeder verloren. Nu is zij wees.

01:14 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-03-04

Zuster Antoine

Als de volwassene haakt, denkt het Kind aan zuster Antoine. Het tweede leerjaar was dat. Ze leerden cirkels haken en moesten hun lapje vooraan in de klas bij zuster Antoine gaan laten zien. Iedereen was bang. Een meisje zei stilletjes dat zuster Antoine ook keek of je nagels wel schoon waren. Het Kind was doodsbang, niet alleen omdat de zuster misschien naar haar nagels zou kijken en ze vies zou vinden, maar vooral omdat haar lapje mislukt was. Maar uitleg vragen durfde het Kind niet. Zeker niet bij zuster Antoine. Die Maryse aan haar vlechten had getrokken omdat ze niet goed kon lezen. Toen het haar beurt was, bespotte de zuster het Kind om haar mislukte lapje. Zei dat het geen cirkel was maar een paddestoel. Dat zag het Kind ook wel, maar ze kon er niks aan doen. Toen de zuster haar uitlegde hoe het wel moest, lette ze heel goed op. Nadien heeft ze nooit nog een mislukt lapje gehaakt.

Als er nu gehaakt wordt, lacht het Kind. Want de volwassene kan heel goed haken. Kan zelfs de moeilijkste patronen aan. De volwassene heeft zuster Antoine overwonnen. Toch kan de volwassene geen rond werkstuk haken zonder dat ze aan zuster Antoine moet denken. En vooral aan de angst van het Kind, toen het in de rij stond te wachten om het mislukte lapje aan de zuster te tonen. Achtendertig ben ik, denkt de volwassene, en nog steeds denk ik daaraan, iets dat meer dan dertig jaar geleden gebeurd is. Hoe groot moet die angst geweest zijn, dat die nu nog steeds doorleeft. Kinderen zoals het Kind zouden nooit in contact mogen komen metzusters Antoine, denkt de volwassene.

02:12 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |