10-03-04

Verdriet

Hoewel de volwassene zelf niet gelooft heeft zij gelovige vrienden. Zo kon zij haargrootmoeder van een waardige uitvaartsdienst verzekeren, in de geest van haar geloof. Dit is het laatste wat ik voor haar kan doen, denkt de volwassene terwijl ze het misboekje intikt en opmaakt. En dan breekt de dam door; eindelijk komen de tranen, die gisteren en eergisteren volledig vast leken te zitten.

Soms verwondert de volwassene zich daarover, dat zij nog steeds huilen kan. Ik heb al zoveel gehuild in mijn leven, denkt zij, je zou toch denken dat een mens uiteindelijk harder wordt. Maar hardheid zit haar niet in het bloed. Zij zal nog vele jaren huilen om haar grootmoeder die ze verloren is. Net zoals zij nog steeds huilt om de grootvader die een al even onverwachte dood stierf. Of om de vader die ze nooit gekend heeft en die ze, doordat hij stierf toen ze zes was, ook nooit meer kan leren kennen.

Er zijn gradaties in verdriet, denkt de volwassene. Het verdriet om haar vader heeft ze steeds het diepst van al gevoeld. Ook al heeft ze hem nooit gekend. Juist daarom. Omdat ze hem niet heeft gekend. Haar grootvader stierf te vroeg. Ook hem heeft ze onvoldoende leren kennen, omdat ze met haar zeventien eigenlijk toch nog een kind was toen hij stierf. En als kind zie je je ouders toch anders dan als volwassene.

Haar grootmoeder heeft ze vele jaren meer gekend. Als twintiger, als dertiger. Ze heeft haar gekend in goede en in kwade dagen. Soms maakten ze ruzie, maar geen van beiden hielden ze dat lang vol. Ze hadden elkaar nodig, hoe verschillend ze ook waren. De volwassene offerde een deel van haar levenstijd aan haar grootmoeder op, speelde taxichauffeur en boodschappendienst, verpleegster en boekhouder, en vooralgezelschapsdame. De grootmoeder hield zich sterk, zodat zij toch nog steeds iets voor haar kleindochter kon doen: de was doen, er gewoon zijn, informeren naar haar gezondheid.

De volwassene zal haar grootmoeder missen, meer dan ze nu al kan beseffen. Maar nooit zal ze haar zo erg missen als die vader. Die spoorloos verdwenen persoon, die ze nooit zal kunnen kennen. Of als de te vroeg gestorven grootvader. Met haar grootmoeder heeft ze een lang leven geleefd. Ze heeft voor haar gedaan wat ze kon, ook in de laatste jaren toen het door ziekte soms verschrikkelijk moeilijk was. Zoveel goede herinneringen heeft ze aan haar, er is zoveel dat ze van haar weet.

07:14 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.