26-02-04

Het verhaal van het Kind

N.a.v. een reactie

Ooit op kamp met de Chiro vertelde het Kind aan iemand hoe verlaten het zich voelde. De bezitter van het luisterende oor woonde in hetzelfde blok als de 'mama' van het Kind. Maar dat ontdekte het Kind pas later. Het luisterende oor vertelde het verhaal van het Kind aan haar moeder en die vertelde het op haar beurt aan de 'mama' van het Kind. De 'mama' was woest. Schreeuwde tegen het Kind. Hoe durfde het aan anderen vertellen dat het verlaten was, in de steek gelaten. Dat had de 'mama' niet gedaan, zei de 'mama', en dat het slecht was van het Kind om zoiets te beweren. Het Kind zweeg voortaan.

Lang heeft het gezwegen. Het lichaam van het Kind groeide op, werd volwassen. Het volwassen Kind leerde opnieuw te spreken. Vertelde soms wel eens haar verhaal. Maar ook het volwassen Kind zweeg tenslotte. Leerde dat het men het verhaal liever niet hoort. Sommigen vinden het niet erg genoeg, ontdekte het, zij zeggen: je hebt het toch goed gehad, je hebt geen honger geleden, je bent niet geslagen, je werd goed verzorgd, er zijn anderen die het veel slechter hebben gehad.

Er zijn verhalen die verteld moeten worden. Die niet vergeten mogen worden. Daarom laat de Volwassene nu het Kind aan het woord. Het Kind moet dat verhaal kwijt. Het is te zwaar om alleen op haar kleine schoudertjes te rusten.

00:24 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

** Verbale aggressiviteit en psychische mishandeling en/of verwaarlozing is "maar" een lichte vorm zegt een brochuurke van de ziekenkas en dus kan je "nergens" terecht.

Gepost door: ms | 26-02-04

De commentaren zijn gesloten.