25-02-04

Frozen watchfulness

Zodra iemand in mijn buurt komt, verander ik. Ik switch van modus 'alleen' naar modus 'er zijn mensen in de buurt'. Dat doe ik al zolang als ik me herinneren kan.

Het is geen komedie spelen: ik speel niet iemand anders dan ik van nature ben. Ik ben alleen 'op mijn hoede'. Me ervan bewust dat er mensen in de buurt zijn. En dat ik 'dus' moet oppassen. Waarvoor? Vraag het me niet. Dat zou ik niet zo direct onder woorden kunnen brengen. Maar het is wel zo dat ik de aanwezigheid van menselijke wezens onbewust associeer met 'mogelijk gevaar'.

Er zijn nochtans mensen die ik vertrouw, bij wie ik het gevoel heb dat ik 'mezelf' kan zijn. Maar ik weet heel goed dat ik zelfs bij hen in modus 'mensen in de buurt' sta. Er is niemand bij wie ik echt voor de volle 100% mezelf kan zijn.

In de buurt van dieren lukt het wel. Ik heb twee katten. Bij hen voel ik me echt volledig op mijn gemak. En ik heb het gevoel dat zij ook de enige levende wezens zijn die mij echt kennen. Maar zodra er iemand binnenkomt, ben ik niet meer helemaal ik. Dan ben ik de ik die ik ben als er anderen in de buurt zijn.

Het heeft heel lang geduurd voor ik dit zelf heb beseft. En nog langer voor ik er een verklaring voor gevonden heb. Het is ook heel moeilijk te omschrijven. Een soort verhoogde alertheid. Vergelijk het misschien met deze situatie. Je loopt 's avonds helemaal alleen door een donkere straat. Je voelt je niet op je gemak. Je wordt je bewust van elke geluid, elke schaduw, alles wat op gevaar zou kunnen duiden. Voor mij is het eigenlijk altijd zo. Niet zo sterk, maar er is steeds die alertheid die net wat groter is dan wanneer ik alleen ben.

03:36 Gepost door het kind | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Jeugd Ik vind het heel erg dat je een traumatische jeugd achter de rug hebt en wellicht kan het schrijven via dit blogje een therapeutische werking op je hebben. Misschien krijg je het gevoel dat je niet alleen staat in deze wereld en dat er anderen zijn die met je meeleven.

Gepost door: Regi | 25-02-04

gevoelig fantastisch dat je over je ervaringen durft schrijven, weeral een stukje taboe doorbroken, sterkte alvast

Gepost door: willy | 25-02-04

borderline je lijdt waarschijnlijk aan borderline. Ook ik heb daar kenmerken van hoewel ik thuis bij mijn moeder opgroeide. Je voelt je ongewenst. Ik heb mijn ouders gedumpt, ik kom daar niet meer, ik heb er immers niets aan. Toch denk ik dat je altijd de lidtekens ervan draagt. Een kind krijgen bijvoorbeeld, wekt bij mij walging op. Don't worry voor de rest doe ik het prima. Greetz

Gepost door: questra | 27-07-04

De commentaren zijn gesloten.